در این صفحه میتوانید تمام مطالب مرتبط با «مرگ در کویر» را مشاهده کنید. آخرین مقالات و منابع در دسترس هستند.
خلاصه مطالبی که در این صفحه می خوانید : مرگ در کویر و کنت دراکولا و درخت سیب و کلیدی در آسمان با استفاده از لینک های زبر می توانید به مطالب مورد نظر خود در سایت dastan-kootah دسترسی پیدا کنیدمرگ در کویر تک و تنها در زیر نور درخشان و سوزان خورشید،بی سرپناه،آب یا سایه ای به ناچار از روی تپه های مرتفع عبور می کند و برای دست یافتن به خوراکی که همچون آرزویی برای او می ماند به راه بی سرانجامش ادامه میدهد. موهای فردار سفیدش که از لا به لای موهای حنایی پیدا هستند،حدود سن وی را مشخص می نمایند.روباه میانه سال راهش را در کویر پیش می گیرد.پاهای خسته اش دیگر نای حرکت ندارند،مگر معجزه ای رسد،آبی رسد،غذایی رسد......
ادامه مطلبکنت دراکولا نویسنده: وودی آلن برگردان: حسین یعقوبی جایی در ترانسیلوانیا کنت دراکولا در تابوتش دراز کشیده و منتظر بود تا شب از گرد راه برسد. کنت نه تنها به حمام آفتاب علاقه ای نداشت، بلکه اصولاً از دیدن ریخت آفتاب بیزار بود، چون قرار گرفتن در معرض نور آفتاب پوست او را برنزه نمی کرد، کباب نمی کرد، نابود می کرد. تابوتی که کنت در آن دراز کشیده، درونش اطلس دوزی شده و بر روی درش نام دراکولا نقره کوب شده بود. ........
ادامه مطلبدرخت سیب روزبه عقیلی تنها راه حل همان بود.شرورانه شاخه ای را شکست.نردبان طوسی را به درخت تکیه داد.سایه های بلند درخت،او را از نظر هر کس که بخواهد او را زیر نظر بگیرد،پنهان کرد.دستانش را بر کوچک ترین شاخه گذاشت و خود را بالا کشید.پاهایش را در سوراخ سنبه های درخت قرار می داد و هر لحظه از زمین تاریک دور میشد.چراغهای خانه ها در دور کور سویی داشتند. تشخیص دادن پنجره ی بزرگ خانه ی مورد نظر از لا به لای برگها و شاخه های درخت سیب مشکل بود...
ادامه مطلبکلیدی در آسمان/نویسنده: سمیه عابد چیزی به خفه شدنت نمانده، به حیاط می زنی تا نفس بکشی و بغضی را که راه گلویت را بسته است گریه کنی. روی نرده ی ایوان خم می شوی. اشک امانت نمی دهد و فرو می چکند در باغچه، روی خاک ترک خورده. نفست پس می رود. راست می شوی تا مگر راه هوا باز شود. بی فایده است .سر را بالاتر می گیری، درست موازی ابرها. سرت که گیج می رود می نشینی. صدای ازدحام و مشاجره اهل خانه آزارت می دهد. همچنان با فریاد همدیگر را متهم می کنند. صدایی که رفته رفته اوج گرفته صدای همانهایی ست که پیشاپیش رخت سیاه خود را برتن کرده اند. کاش لحظه ای ساکت شوند ولی باز هم همهمه و باز... و این همه فریاد برای یک کلید، که کاش پیدایش می کردند تا مگر صداها خاموش شود، تا شاید یکی از آنها به یاد آورد آن که آنجا خوابیده هنوز نفس می کشد.برچسب ها: سمیه عابد...
ادامه مطلب